مسافران آخرین سپیده ی ضیافت معبود،

در مقصد غروب برای رویت هلال ماه،

شکوفه های تماشا تا بلندی های زمین برده اند.

اما چه حاجتی به رویت هلال ماه،

چه حاجتی به جستجو در آسمان ها؟

رمضان باید آموخته باشدمان که

چگونه به چشم دل ببینیم و به گوش دل بشنویم...

آیا نمی بینی بساط سفره افطار

همانی نیست که همیشه بود؟

این بار به جای چای،

فنجان تلخ اندوه است که بر لبان نزدیک میکنی.

سهم تو از نان و پنیر و گردو،

امشب جز لقمه های تنهایی نیست.

بشقاب پر طراوت ریحان بر سینی عمر،

عجیب است که این مرتبه

نغمه اشتها بر تو نمی نوازد.

پیاله سپید فرنی را که قدری بچشی

خود خواهی فهمید مربای گل

این بار هیچ شیرینی ندارد...

چرا کسی امشب در را نمی کوبد،

زنگ را نمی فشرد وشریک

طعام دلباختگی تو نمی گردد؟

برای پهن تر وبزرگتر کردن

سفره همیشگی ات،

نگاه کن

هیچ مهمان ناخوانده ای امشب

بهانه به گرد شمع تنهایی تو نمی بخشد ...

آیا امروز که برای سحر

از خواب بر خواستی

ندیدی که چمدان هایت را بسته اند؟

تلاوت روزانه قرآن را که ادامه می دادی

حس نکردی که چه میل عجیبی برای گریستن،

های های گریستن داری؟

مگر به کدام سوره مبارک،

مگربه کدام آیه کتاب خدا رسیده بودی؟

باور کن

حاجتی به رویت هلال ماه نبوده و نیست.

آسمان به وضوح رنگ وداع به خود گرفته

وبانگ جدایی از هر کرانه بلند است.

باید برگردی.

ضیافت خدا- ماه رمضان - اکنون دیگر

به پایان رسیده است.

به خانه ات برگرد، نزد اهل و عیالت.

از این پس بر تو هرجی نیست که

وقت گرسنگی، بخوری وبه گاه تشنگی، بیاشامی.

اما در این میان یه چیز به خاطر سپردنی است:

رمضان آمد تا بیاموزیم

جز گرسنگی دل و تشنگی روح،

برای هیچ گرسنگی و تشنگی دیگری

اشک نریزیم و مویه نکنیم...

حالا چقدر دیگر باید صبر کنیم،

چقدر دیگر باید انتظار بکشیم،

نمیدانیم.

بار دیگه آمدن او بعد از گذشت یکسال،

حتمی است،اما بودن ما چطور؟چگونه؟!

خدایا از تو ممنونیم

که طبیعت را بی بهار

و دل را بی رمضان نخواستی...

 التماس دعا از همگی تان : پارسای دلتنگ

 * برگرفته از روزنامه ی جام جم سال ۱۳۸۳*

 یادش بخیر سال ۱۳۸۳ رو ...